Fito

Lau urte igaro dira dagoeneko Fito & Fitipaldis taldearen azken diskoa, Cada vez cadáver, argitaratu zenetik. Disko hura bira historiko batekin etorri zen, baina… eta gero?
Aparenteki eten bat. Hala ere, nahikoa da “Fito & Fitipaldis” bilatzailean jartzea eta albisteak irakurtzea jarduera berriro piztu dela ikusteko: «Disko eta bira berria 2025ean?», «Fitok Fitipaldis taldearekin abesti berriak prestatzen ditu Madrilen», «Fitoren itzulera eszenatokietara», «Taldearen hurrengo estudio-diskoari buruz dakiguna», «Aullidos Tour biraren aurkezpena»… Eta aurrerapen gisa, Fitoren mezua sare sozialetan: «Zerbait mugitzen ari da».

Urteak pasatzen dira, eta Fito Cabrales gorenean jarraitzen du — baina ez izar urrun gisa; tabernako lagun ezagun hori da. Belaunaldi ezberdinen arteko lotura hori mantentzen duten gutxienetako bat da, eta Fitoren abestiek sarrerak agortzen jarraitzen dute, garaia bera definituz, nahigabeko moduan.
Merkatu-estrategiarik edo algoritmoarik gabe, grabatzen du bere koaderno beltzean idazten duen bezala: ezin duelako bizitza ulertu horrelakorik egin gabe. Fitok ez ditu diskoak kontratuagatik edo egutegiarengatik egiten; kontatzeko zerbait dagoenean egiten ditu. Eta El Monte de los Aullidos diskoan, hori kontatu du.