Musikaren historian badira «seminal» gisa definitzen diren taldeak, hots, talde eta soinu adar-sare zabal baten abiapuntu izan direnak. Olaya, Juan, Stephen, Lucas eta Mario AXOLOTES MEXICANOS taldean elkartu zirenean, ez zuten imajinatuko taldeak beste hainbat proiektu paralelotan arrakasta izateko abiapuntu gisa balioko zienik. Prestatu: CAROLINA DURANTE, CONFETI DE ODIO, TEMERARIO MARIO, Stephen Please, NO FUCKS... Eta zerrenda ez da hor amaitzen.
Baina gaur egun badago talde bat gazteriarik lotsagabeenaren ondoan bizi den errebeldekeria lotsagabe eta ausartaren ikur bizitzat har badaiteke, hori, zalantzarik gabe, AXOLOTES MEXICANOS da. J-Pop-az, mangaz, Marvel-ez, punk zoroenaz eta Hammer-eko beldurrezko zinemaz blaitzeko gai dira, eta, hortik abiatuta, kolpe zuzen eta eztanda paregabez osatutako bilduma bat sortzen dute. Taupada etengabeetatik gitarra-riff burrunbatsuenetara igarotzen dira; erritmo elektroniko hautsi eta sinkopatuenetatik doinu garbi eta kantagarrienetara. Betiere umore zinikoarekin, batzuetan baita oldarkorrarekin ere.
Belaunaldi baten soinu-banda, milaka talde berrik beren burua islatuta ikusten duten ispilua, zuzeneko ikuskizun indartsu batekin. Bertan, “Disparo De Amor”, “Doble Check”, “Cara De Idiota”, “Que Te Pires” eta anime-zaleen artean hainbeste zeresan eman duen “Renai Circulation” bertsio ezaguna bezalako arrakastak biltzen dituen errepertorioa zabaltzen dute. Izan ere, Olayak eta gainerako kideek argi dute beraiena ez dela iraganeko soinuei men egitea. Beraiek erabakitzen dute beren bidea, urratsez urrats, eta ia hamar urteko ibilbide eta esperientziaren ondoren, harro esan dezakete sendotasuna eta indarra irabazi dituztela, freskotasun eta lotsagabekeria izpi bakar bat ere galdu gabe.
AXOLOTES MEXICANOS bezalako talderik ez dago, eta ez da egongo. Baina taldearen existentzia bera beste hainbaten hazia izan da. Esan bezala: seminalak.
