Carencias Afectivas ia nahi gabe sortu ziren, pandemia lehertu baino hilabete bat lehenago, eta, gainera, lan egiten jarraitzera behartu zituen. Lau lagun zarata egiten hasi eta, konturatu orduko, talde bat osatu zuten — gauza on guztiek bezala, beti berandu heltzen diren horietakoa. Baina badakite gauza bat: haien zuzenekoetan ez dago erdibiderik; musikan dira aireportuko autobus azkarra bezalakoak — geldialdirik gabe, burua emanda eta apur bat haserre utziko zaituzte, baina hegan egiteko garaiz.
Taldea Julio Teigell (baxua) — madrildarra jaiotzez, kantabriarra bihotzez — osatzen du; pianoarekin borrokatu ondoren, baxuan aurkitu zuen bere tokia. Bere koruetako batzuk abestietan sartzen dira ezkutuan.
Juan Casado (ahotsa) — ahotsa, letrak eta zentzua. Gitarra-jotzailea ere bada, bere taldekideen desesperaziorako, etengabe eskatzen baitiote gitarrari uzteko eta ñu egiteari ekiteko.
Juan Margallo (gitarra) — kantabriarra eta melankolikoa. Zarata-egile hobea da gitarra-jotzaile baino, oihukari hobea abeslari baino, eta inspirazio goibel horietan letragile emankorra, nahiko sarri izaten baititu. Juanek gaizki pasatzen duenean, Carencias-ek ondo jotzen dute.
Eta Javier Herrero (bateria) — Almeriakoa, estadio baterako jaioa, baina ozen jotzeari uko egiten diona (nahiz eta gutxitan lortzen duen). Oholtzako bere keinu ikusgarriak jada Madrilgo gauaren postal bihurtu dira.
Lan handiko urte batzuen ostean, Carencias Afectivas berriro datoz musika berriarekin, datozen hilabeteetan kaleratuko dena. Pop-ukitu zuzeneko kantu sorta bat, belaunaldi oso baten erretratua egiten duena: ez-izatearen sentimendua, aldaketaren beldurra, errua eta desilusio politikoa. Beti tonu zintzoan, batzuetan zorrotz eta beste batzuetan satiriko. Haien soinuak Mujeres, Los Planetas, Triángulo eta Perro bezalako taldeen eragina du, baita 90eko hamarkadako britainiar noise-aren eta punkaren arrasto argiak ere.
